شايد آن روز كه سهراب نوشت:
"تا شقايق هست، زندگي بايد كرد... ."
خبر از دل پر درد گل ياس نداشت!
بايد اينطور نوشت:
هر گلي هم باشي ، چه شقايق،چه گل پيچك و ياس  زندگي اجبار است... .!

دلم تنگ است دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

از دار دنیا منو یه ستاره

زندگی رودوست دارم با تمام بدبیاریش
عاشقی رودوست دارم با تمام بیقراریش
من میخوام اشکو بفهمم وقتی از چشام میریزه
تنهایی گرچه کشندست واسه من خیلی عزیزه
توکتاب نوشته عاشق خیلی تنها خیلی خستست
جای بارون بهاری روی چترهای شکستست
اما من میگم یه عاشق همه ی دنیا رو داره
همه چترهارو باید بست وقتی آسمون میباره
نون عشقو میخورم منت نونوا ندارم
سینه سوخته عاشقم با کسی دعوا ندارم
توی دنیایی که گرگ وبرگی تو ذاتش
من میخوام خودم باشم با هیچکی کاری ندارم
زنده بودن نمیخوام زندگی قاموس منه
فقط وفقط دورنگی تنها کابوس منه
گرچه خاکم زیر پا اما غرورم آسمون
مشکی رنگ عشقم ترانه ققنوس منه
کاش میشد دارو باشیم نه زخم کاری نه نمک
قطره ی آبی باشیم رو قلب خشک پر ترک
واسه عشقو عاشقی تو سختیهاش کم نذاریم
واسه ی خودمون آدمی باشیم نه آدمک
خیلی ها میگن که عاشقی رو دیدار بدونیم
اما من میگم که عشقو نقش دیوار ندونیم
من میخوام که مثل موج نباشم اما بمونم
کاش میشد تو عین سختی بازم عاشق بمونی

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم

از یک عاشق شکست خورده پرسیدم:

همه دلخوشيم بودن توست  
وچراغ شب تنهايي من نور چشمان توست 
 كاش در سبد احساسم شاخه اي ياس بود عطر ان را
با عشق توشه راه گل قاصدكي ميكردم كه به تنهايي تو سر بزند
تو به من نزديكي وخودت ميداني شبنم يخزده چشمانم در زمستان سكوت  
گرمي دست تو را ميطلبد 

گل باغ آرزوهام توي دست سرد باد

يک شبي مجنون نمازش را شکست
بي وضو در کوچه ليلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده اي زد بر لب درگاه او
پر زليلا شد دل پر آه او

گفت يا رب از چه خوارم کرده اي
بر صليب عشق دارم کرده اي

جام ليلا را به دستم داده اي
وندر اين بازي شکستم داده اي

نشتر عشقش به جانم مي زني
دردم از ليلاست آنم مي زني

خسته ام زين عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد اين بازيچه ديگر نيستم
اين تو و ليلاي تو ... من نيستم

گفت: اي ديوانه ليلايت منم
در رگ پيدا و پنهانت منم

سال ها با جور ليلا ساختي
من کنارت بودم و نشناختي

عشق ليلا در دلت انداختم
صد قمار عشق يک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل مي شوي اما نشد

سوختم در حسرت يک يا ربت
غير ليلا برنيامد از لبت

روز و شب او را صدا کردي ولي
ديدم امشب با مني گفتم بلي

مطمئن بودم به من سرميزني
در حريم خانه ام در ميزني

حال اين ليلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بيقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو ليلا کشته در راهت کنم

بی وفا عشق من بخدا اشک من میمونه رو گونه ام تا بیایی پیش من
رفتی و  بعد تو چه زجری کشیدم هنوز تار موت و به دنیا نمیدم
تو رو به خاطراتمون تو منو بیخبر نزار تو رو به اشک مون قسم منو چشم به در نزار
باشه میرم از پیشت خداحافظ عشق من ببخش رو نامه هام باز چکید اشک من
دلت موندنی نبود خداحافظ عشق من.
 حالا که نموندی بگو از من چی دیدی چه ساده نشستی چه ساده پریدی
بغضمو وقت جدایی نگهه داشتم به سختی حتی واسه دلخوشی هام دست تکون
ندادی رو رفتی پس بزار روی ماهتو دم آخر نگاه کنم سخته با خاطراتمون با دل خون
نگاه کنم وقت رفتنت نبود خداحافظ عشق من دلت میشکنه یه روز سخته گفتنش ولی
خداحافظ ای عشق من